سیاه مشق

گاهی می نشینم زل می زنم به این دنیای خراب شده گوش هایم چشم هایم هر روز اضطرابم را بیشتر می کنند و من، قلبم هر روز بمباران می شود وسط ریز و درشت اخبار می دانی من مرگ را به عنوان یک چاشنی تلخ برای مزه دار کردن زندگی پذیرفته ام نه که طعمش را دوست داشته باشم، نه اما قبول کرده ام بدون آن زندگی طعمی که باید نمی دهد طبیعتا مرگ مریم را هم مثل حاجی پذیرفتم -عزیز تر از حاجی که نبود برایم!- اما بمباران این روزها اضطرابم را بیشتر می کندهر لحظه من نمی خواهم بدانم مرگ مریم تروری بیولوژیکی بوده من نمی خواهم بدانم بچه هایم غرق تاریکی، تشنه خواهند مرد! من نمی خواهم از جنگ هایتان بدانم زبانتان را کمی استراحت...

ادامه مطلب